Gdybym potrafiła to zrozumieć... Zmiany do których tak bardzo mnie ciągnie, które tak bardzo pobieram, a których sama nie potrafię zaakceptować. Nie można się oszukiwać. Nic nie będzie już jak dawniej, wszystko idzie do przodu łącznie ze mną... Ale... Mam tak ogromną słabość do tego miejsc i ludzi, że uśmiech sam ciśnie się na buzie. Zdążyłam już zapomnieć o tym wszystkim, a przecież... dobrze się skończyło, bez ofiar można by rzec. Tylko czy takie cofanie się jest dobre, a może ja właśnie poszłam do przodu, bo nie traktuję już tego wszystkiego tak jak kiedyś? Wiem jedno! Zawsze mam ogromny mętlik w głowie, zawsze zastanawiam się 'co by było, gdyby' i dlaczego w ogóle o tym myślę..
Nie wiem jak nazwać to, co o tym myśleć. Nie szczere słowa wypowiadane prosto w oczy, jestem tego świadoma, ale chcąc nie chcąc muszę uwierzyć. Pomiędzy myślami ja sama chcę pozbyć się tych negatywnych, a tylko wiarą w te właśnie kłamstwa mogę to załatwić. Niech mnie to nie obchodzi!
No a dzisiaj całkiem przyjemnie spędzony wieczór z dziewczynami powyżej. Jutro również zapowiada się dosyć sympatyczne ognisko. MAMY JESIEŃ! Przechodząc pod kolorowymi liśćmi spadającymi na chodnik, w głowie mimo wszystko również pojawiają się kolorowe myśli, dające nadzieję na nadchodzący lepszy czas. Czekamy wszyscy z niecierpliwością...
